In de tentoonstelling Steekhoudend krijgt textiel een andere betekenis. Geen gebruiksvoorwerp, geen decoratie, maar een drager van verhalen. Soms zacht en herkenbaar, soms confronterend dichtbij.

De kunstenaars in deze tentoonstelling werken met bestaand textiel, materialen met een geschiedenis. Stoffen die ooit onderdeel waren van het dagelijks leven, krijgen een nieuwe vorm en daarmee een nieuwe lading. Wat zichtbaar wordt, is niet alleen het werk, maar ook wat daaronder ligt.

Mia Meijers

Mia Meijers (Venlo, 1954) werkt vanuit een sterke maatschappelijke betrokkenheid. Na een sociaal-pedagogische opleiding en jarenlange ervaring in de jeugdzorg en jeugdbescherming, neemt zij haar kennis en ervaringen mee haar kunstenaarschap in. Wat zij in haar werk tegenkwam, laat zich niet los zien van wat zij maakt.

Van 2008 tot 2016 volgde zij schilderkunst aan de Kunstacademie Maasmechelen. Sinds 2019 combineert zij schildertechnieken met textiele werkvormen. Die combinatie van materialen en lagen vormt een persoonlijke beeldtaal waarin kwetsbare en vaak beladen thema’s zichtbaar worden.

Mia is lid van het euregionale vrouwenkunstenaarscollectief dreieck.triangle.driehoek en van de Limburgse KunstKring. Haar werk was te zien in exposities in Nederland, België en Duitsland.

Thema’s als kindermishandeling, huiselijk geweld, moederschap en de ouder wordende vrouw keren steeds terug. Niet als abstracte onderwerpen, maar als ervaringen die voelbaar zijn.

Kunstwerk voor FRANCINE – Mia Meijers

Voor FRANCINE

Een op maat gemaakt bestralingsmasker vormt de basis van dit werk. Het masker wordt gebruikt bij radiotherapie in het hoofd-halsgebied. Een zwaar traject met een ongewis einde. Een object dat normaal gesproken alleen functioneel is, wordt hier iets anders.

Het masker verwijst naar een periode van onzekerheid, van volhouden zonder keuze. Voor iedereen die met kanker te maken krijgt, direct of indirect. Voor kankerpatiënten en hun omgeving is deze periode intens, zowel fysiek als mentaal. Het vraagt om volhouden en moed verzamelen, simpelweg omdat het moet.

Het werk raakt aan wat moeilijk te verwoorden is: de mentale en fysieke belasting, maar ook de kracht die ontstaat wanneer doorgaan de enige optie is.

Materiaal: bestralingsmasker, rozenkleedje
Jaar: 2026

Het zwijgen van vrouwen in geweldsrelaties (2024) – Mia Meijers

Het zwijgen van vrouwen in geweldsrelaties (2024)

Textiel wordt hier ingezet als medium om een maatschappelijk onderwerp zichtbaar te maken waar nog altijd een taboe op rust.

Femicide, vrouwenmoord binnen (ex-)partnerrelaties, is de meest extreme vorm van huiselijk geweld. Het werk verwijst naar die ongelijkwaardige machtsverhoudingen en het zwijgen dat daarmee gepaard gaat. Het komt vaker voor dan wordt gedacht.

Materiaal: hergebruikt textiel
Jaar: 2024

Zonder titel (2020/2021) – Mia Meijers

Zonder titel (2020/2021)

Ook in dit werk staat een moeilijk en vaak verborgen onderwerp centraal: kindermishandeling. Dit kan fysiek, psychisch of seksueel zijn. Een onderwerp dat vaak verborgen blijft, maar wel aanwezig is.

Jaarlijks krijgen tienduizenden kinderen te maken met een onveilige thuissituatie. Dat betekent dat gemiddeld één kind per klas hiermee te maken krijgt. Het werk maakt zichtbaar wat vaak onzichtbaar blijft en benadrukt het belang van signaleren en bespreekbaar maken.

Materiaal: textiel
Jaar: 2020/2021

When time becomes art – Mia Meijers

When time becomes art

In deze serie portretteert Mia oudere vrouwen met Oost-Indische inkt op ongebleekt katoen. Met zwart naaigaren bewerkt zij de gezichten verder.

De steken worden niet geteld. De rimpels ook niet.

Tussen de lagen stof met fiberfill te combineren ontstaat een lichte diepte, alsof het portret langzaam naar voren komt.

Materiaal: ongebleekt katoen, inkt en naaigaren
Jaar: studie sinds 2023

Roos Roberts

Roos Roberts woont en werkt in Maastricht en gebruikt textiel om uitdrukking te geven aan wat haar raakt. Gevoelens vormen haar belangrijkste instrument, waardoor haar werk persoonlijk en kwetsbaar is.

De relatie met haar moeder loopt als een rode draad door haar werk. Zo maakte zij een tijd lang navelstrengen van ongebleekte katoen, waarop ze met rood garen teksten en symbolen borduurde.

Ongebleekte katoen ziet zij als een onbeschreven blad, waarop het leven zich aftekent.

Voor mijn moeder – Roos Roberts

Voor mijn moeder (van de laatste vrouw in de vrouwenlijn)

Een geborduurd rozentafelkleed vormt het vertrekpunt. Een symbool voor een generatie vrouwen, waaronder haar moeder, die opgroeide met de traditie rondom handwerk en patronen, maar ook verwachtingen.

In het werk verschuift dat. Van traditie naar vrijheid.

Roos laat zien hoe haar moeder zich losmaakte van vaste structuren en vrijheid vond in kleurrijke textielwerken vol expressie. Die beweging zet zij voort. Van haar leerde Roos niet alleen het handwerk, maar ook het vrij werken. Zonder vaste patronen, vanuit zichzelf.

Het werk is een ode aan die beweging. Aan het loslaten van verwachtingen en het volgen van een eigen weg.

Joyce Overheul

Joyce Overheul (1989, ’s-Hertogenbosch) groeide op in een omgeving waarin vrouwen niet vanzelfsprekend gelijk behandeld werden als mannen. Vanuit een sterk rechtvaardigheidsgevoel ontwikkelde zij een interesse in vrouwenrechten, emancipatie, feminisme en activisme. Dat zijn ook de terugkerende thema’s in haar kunst.

Ze studeerde Fine Art aan de HKU in Utrecht en volgde daarna een master Artistic Research. Haar werk is zowel nationaal als internationaal tentoongesteld en bevindt zich op het snijvlak van kunst en maatschappelijke betrokkenheid. Ook maakt ze werk in opdracht, met als hoogtepunten de solotentoonstelling Let’s Get Political bij Museum de Fundatie, Zwolle en het mogen realiseren van het oorlogsmonument voor verzetsvrouw Truus van Lier voor de Gemeente Utrecht. In 2021 verscheen bij Waanders Kunst het boek ‘Let’s Get Political’ over de eerste tien jaar van haar kunstenaarspraktijk.

Overheul werkt met textiel, vaak op basis van fotografie. Ze gebruikt ambachtelijke technieken die lange tijd werden gezien als typische vrouwenhobby’s en combineert deze met politiek beladen onderwerpen.

Het contrast tussen zacht materiaal en harde inhoud zorgt ervoor dat haar werk toegankelijk lijkt, maar tegelijkertijd een duidelijke boodschap bevat.

1000 stitches, 1 crane – Joyce Overheul

1000 stitches, 1 crane

Voor dit werk grijpt Joyce Overheul terug op een eeuwenoud symbool. De origami kraanvogel staat al generaties lang voor hoop, kracht, vrede en een lang leven.

Tijdens haar werk vouwde zij eerder duizend kraanvogels, een ritueel dat bekendstaat als senbazuru. Voor dit werk vertaalt zij dat ritueel naar textiel.

Van een rijkelijk geborduurd rozentafelkleed vouwde zij een kraanvogel. Waar de borduursteken oorspronkelijk dienden als decoratie, vormen ze nu een nieuw patroon. Ze vallen symmetrisch om de kraanvogel heen, bijna als sieraden.

Het werk wordt zo een visuele wens. Voor kracht. Voor veerkracht. Voor alle vrouwen van nu.

Materiaal: rozentafelkleedje, vlieseline, textielverharder
Jaar: 2026

Karin van der Linden

Karin van der Linden maakt assemblages waarin textiel, gevonden voorwerpen en borduurwerk samenkomen. Verzamelen vormt een belangrijk uitgangspunt in haar werk.

Stoffragmenten en objecten met een verleden vormen de basis voor nieuwe composities. Door deze te combineren ontstaat een gelaagd beeld waarin het verleden zichtbaar blijft.

Haar werk heeft een verstilde, verhalende sfeer en raakt aan thema’s als herinnering, vergankelijkheid en het alledaagse leven.

In stilte – Karin van der Linden

In stilte

Dit werk is samengesteld uit hergebruikte, rijk geborduurde tafelkleedjes, afkomstig uit de huiselijke sfeer. Textiel dat generaties lang werd gemaakt en gebruikt door huisvrouwen.

Duizenden zorgvuldig geplaatste kraaltjes vormen een monochroom, bijna verstild oppervlak. Het arbeidsintensieve handwerk benadrukt aandacht, herhaling en geduld.

In het midden bevindt zich een oude, bewerkte foto van een jong meisje. Haar blik is ingetogen en kwetsbaar. Ze fungeert als stille getuige van een vroeger tijdperk waarin gevoelens, vragen en grenzen vaak niet werden uitgesproken.

In stilte verwijst naar dat collectieve zwijgen. Naar alles wat niet gezegd mocht worden, niet gehoord werd, of geen taal kreeg. Het werk nodigt uit tot reflectie en geeft ruimte aan stemmen die destijds verborgen bleven, vastgelegd in draad, kralen en beeld.

Ervaar Steekhoudend t/m 13 september

Steekhoudend vraagt om vertraging. Om kijken, en nog eens kijken.

Wat op het eerste gezicht zacht en vertrouwd lijkt, blijkt vaak gelaagd en beladen. Textiel wordt hier een manier om verhalen vast te houden en opnieuw zichtbaar te maken.

Benieuwd naar de werken? De tentoonstelling Steekhoudend is te zien tot en met 13 september in het Museum van de Vrouw.