Stille Kracht

De tentoonstelling Stille Kracht vertelt over het dagelijks leven in de Tweede Wereldoorlog. In beeld en geluid wordt vanuit verschillende perspectieven het dagelijks leven in de oorlogsjaren belicht. Hoe een kind die tijd beleefde, hoe het was om te moeten schuilen voor bombardementen, te evacueren, onderduikers in huis te hebben of verliefd te worden op een Duitser, Engelsman of Amerikaan.

Centraal in de tentoonstelling staan de verhalen, die werden opgetekend uit de mond van overlevenden, mannen en vrouwen uit Limburg, die de oorlog als kind of jongvolwassene meemaakten.

Emotionele, persoonlijke herinneringen, aan dagelijkse gebeurtenissen, die soms grote sporen achterlieten in mensenlevens. Getuigenissen ook van kracht om onder moeilijke omstandigheden zo normaal mogelijk te leven en te doen, wat gedaan moest worden.

De verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog liggen ver achter ons. Verhalen van ooggetuigen halen de oorlog dichterbij en houden de herinnering levend. Ze doen ons beseffen dat het niet vanzelfsprekend is om in vrede en vrijheid te leven, dat wij die vrijheid moeten koesteren.

Reserveer online

“Van de gebeurtenis zelf weet ik nog alles precies. Ik weet nog welke sokken ik droeg, bruin met een geel streepje en schoentjes met bandjes over de wreef.”

Margriet Cellissen, Susteren

Margriet Cellissen groeide op in een gezin van negen kinderen. Vader en moeder hadden een slagerij met bijhorende winkel in Susteren. In het najaar van 1944 speelde de zeven jaar oude Margriet op de binnenplaats van het ouderlijk huis, toen er bij de overburen een granaat in het dak terecht kwam.

“Ik weet eigenlijk nog alles. Ik weet dat we buiten waren. En doordat we de slachterij opzij van de winkel hadden, was daar een groot raam. Ik stond net onder dat raam, dus het glas viel allemaal op mij. Ik had eigenlijk niet in de gaten wat mij mankeerde. Ik wilde naar binnen lopen maar het bloed spoot uit mijn been. Een van de granaatscherven kwam

achter in mijn knie terecht.”

Na dagen van onzekerheid en pijn volgde een amputatie van haar linkerbeen. “Het was een lijdensweg. Ik heb vaak genoeg alleen op mijn kamer gezeten terwijl de tranen mij over de wangen liepen, maar ik heb me er goed doorheen geslagen, met heel veel moed en kracht.”

Het volledige verhaal van Margriet is te lezen en te horen in de tentoonstelling.