Er is een moment van komen…

21-10-2021

In deze laatste blog die ik voor u schrijf, wil ik u graag een kijkje laten nemen in de keuken van het Museum van de Vrouw. Niet alleen is ons museum uniek omdat zij uitgaat van de ontwikkeling van de vrouw in de breedste zin van het woord, maar ons museum is met name uniek door haar medewerkers, vrijwillig, als zzp’er of in loondienst.

Graag begin ik met ons bestuur. Een viertal mensen dat zich inzet om een frisse wind te laten waaien in het museum, zonder daarbij het verleden en de collectie uit het oog te verliezen. Een zware taak, mede omdat een deel van deze mensen nog een drukke baan en een gezin heeft. Ik wens hun veel succes met het opzetten van het nieuwe culturele informatiepunt, het zoeken naar vrienden/ambassadeurs voor het museum en sponsoren, zodat er meer financiële mogelijkheden komen om als museum mee te kunnen gaan in de moderne tijd met moderne communicatiemiddelen.

Als tweede bedank ik mijn collega Inge. Zij is de spin in het web, de schakel tussen bestuur, vrijwilligers en bezoekers. Daarnaast is ze altijd een lieve en gezellige collega geweest en ik zal haar zeker gaan missen.

We gaan verder met de PR-groep. Een groep bestaande uit vrijwilligers, zzp’ers en medewerkers. Met elkaar zetten zij het Museum van de Vrouw steeds weer iets beter op de kaart. Alle mogelijke manieren worden hiervoor benut. Daarnaast verzorgt deze groep alle teksten voor activiteiten, tentoonstellingen e.d. en zorgt zij voor het beeldmateriaal in de tentoonstellingen. Zij werken hard en op de meest onmogelijke tijden.

Onze klusjesmannen. Zij zijn met name ten tijde van het opbouwen van de nieuwe tentoonstelling onmisbaar. Verder zorgen zij er door het jaar heen voor dat alle lampen branden, voorwerpen verplaatst en opgehangen worden. Ze denken mee en als je ze belt, staan ze gelijk klaar om ondersteuning te bieden.

“Voor mij zijn zij een voorbeeld. Hun passie voor geschiedenis/kennis, hun liefde voor het museum en hun unieke manier van samenwerken, waarbij eenieder bereid is om voor de ander wat te doen, maakt het voor mij moeilijk om afscheid te nemen van het Museum van de Vrouw.”

We gaan verder. We hebben onze onmisbare gastvrouwen. Ze ontvangen onze bezoekers en wijzen hun de weg. Sommigen vinden het heerlijk om te vertellen in het Wonderkabinet of onze voorwerpen in de tentoonstelling af te stoffen met speciale borsteltjes. Anderen vinden het heerlijk om de gasten te voorzien van een kopje koffie met of zonder vlaai. Want die hoort toch bij Limburg.

De vrijwilligers die u ook als gast tegenkomt, zijn de rondleiders. Deze dames en heren vertellen enthousiast over de tentoonstelling. Ieder op zijn eigen manier en met zijn eigen verhalen. Zo is geen rondleiding hetzelfde. Welk soort rondleiding u wenst, kunt u aangeven bij uw boeking.

We vertrekken naar achter de schermen. Onze depotmedewerkers zorgen voor de collectie. Deze wordt gecontroleerd op schimmels, vocht en beestjes. Ingevoerd in het systeem voorzien van tekst en foto’s. Nieuwe materialen worden ingenomen en bekeken of ze een toevoeging zijn op de huidige collectie. Al deze medewerkers hebben een liefde voor de voorwerpen en liefde voor geschiedenis en/of kunst. Het leuke van dit team is dat het veeltalig is. We hebben Engelse, Nederlandse en Russische depotmedewerkers aan het werk en zij communiceren soms met handen en voeten.

Het laatste team dat ik bespreek, is het team dat bijna niet zichtbaar is, maar dat een onmisbare rol speelt binnen het museum. Zij bereiden de nieuwe tentoonstellingen voor, verzorgen informatie voor de rondleiders, maken onderwijsprogramma’s in samenwerking met Reizen door de Tijd, bezoeken als Museum op Locatie (zorg)instellingen, verenigingen en scholen met een door hen zelf op maat gemaakt programma en verzorgen activiteiten voor scholen, jeugd en volwassenen. Een hecht team dat veel respect heeft voor elkaar. Voor mij zijn zij een voorbeeld. Hun passie voor geschiedenis/kennis, hun liefde voor het museum en hun unieke manier van samenwerken, waarbij eenieder bereid is om voor de ander wat te doen, maakt het voor mij moeilijk om afscheid te nemen van het Museum van de Vrouw.

Graag wil ik op deze plek ook nog een aantal anderen noemen, waarmee intensief is samengewerkt.

 

Marion Aben was mijn eerste collega bij het Museum van de Vrouw. Toen ik in 2017 in dienst kwam, heeft zij me de weg gewezen. Samen hebben we, tijdens de verbouwing, in het stofnest gewoon doorgewerkt. Beslissingen moeten nemen omdat er niemand anders was om te beslissen, gelachen, gehuild, gemopperd maar vooral ook fijn samengewerkt.

Fokeline Dingemans, voormalig bestuurslid, voorzitter en nu lid van de Adviesgroep van het museum. Fokeline heeft me alles geleerd wat ik moest weten over het reilen en zeilen van een museum. Wat is wel en wat is minder of niet belangrijk. Zij nam me altijd serieus en had respect voor mijn (waarschijnlijk heel andere) manier van werken. Ze greep in als het nodig was, maar gaf me de vrijheid die ik nodig had om te kunnen functioneren. We hebben ook veel plezier gehad met elkaar en een bezoekje aan haar in Maastricht was en is een uitje.

De vrijwilligers die vertrokken zijn om verschillende redenen. De een vanwege haar gezondheid, anderen omdat ze zich te oud voelden, zich niet meer thuis voelden in het museum of een vaste baan elders kregen. Met allemaal was het fijn samenwerken. Soms moest er wat meer voor gedaan worden, maar uiteindelijk kwam het steeds weer goed. In het begin moesten zij wennen aan mij en ik, andersom, aan hen. Door eerlijk en open met elkaar te praten, groeiden de band en kijk ik nu met een warm gevoel terug naar alle vormen van samenwerking.

Natuurlijk hebben we nog veel meer ondersteuning gekregen. Bijvoorbeeld in de vorm van beeld en geluid. Henk Hover, Hugo van Ool, Nadine Geilen en Ingeborg Govaart hebben ervoor gezorgd dat onze tentoonstellingen voorzien zijn van mooie beelden en een interessante audiotour.

Kunstenaars, Mariëlle van Meel, Tilly Zegers, Marianne Delmee, Hilde van Pol, Madama en Marijke Leertouweer hebben iets extra’s toegevoegd aan onze exposities. De kers op de taart, of de jus over de aardappels. Het maakt niet uit hoe je het noemt, maar zonder hen zouden de exposities minder aantrekkelijk zijn geweest. Zo ook de lokale kunstenaars die exposeren in de grote zaal. Steeds meer aanmeldingen komen bij ons binnen en de afwisseling in het werk maakt deze exposities voor iedereen interessant om te bezoeken.

Verenigingen en musea, zoals heemkundevereniging Peijerlandj, heemkundevereniging Echterlandj, Stichting Edith Stein, Veldeke maar ook het Flachs museum in Wegberg en onze bevriende musea in Thorn, Stevensweert, Maasbracht en Susteren wil ik graag noemen. Met hen werken we intensief samen. Voor onze tentoonstellingen krijgen we ook ondersteuning van andere verenigingen/musea zoals de vereniging Oorlogserfgoed Midden Limburg, het museum over de Tweede Wereldoorlog in Montfort en de heemkundevereniging in Sint Odiliënberg.

“Ondanks alle positieve ervaringen en bovenstaande mooie woorden, werd het voor mij tijd om te vertrekken.”

Als laatste, en ik weet dat ik zeker mensen vergeten ben, maar hoop dat zij me dit niet kwalijk nemen, noem ik hier de gemeente Echt-Susteren. Dankzij hen hebben we nu een wonderschoon Wonderkabinet dat de geschiedenis van de gemeente vertelt. Zeer zeker een bezoekje waard. Gelukkig heeft de gemeente de plannen voor de verbouwing zodanig aangepast dat het Museum van de Vrouw er uiteindelijk beter en mooier uit gekomen is.

Ondanks alle positieve ervaringen en bovenstaande mooie woorden, werd het voor mij tijd om te vertrekken. Nieuwe uitdagingen aan te gaan en een eigen praktijk op te zetten als gezondheidscoach. Daarnaast werk ik sinds kort bij de golfbaan in Herkenbosch, dus als u me nog eens op wilt zoeken…

Mocht u, door mijn verhaal, geïnspireerd zijn geraakt om vrijwilliger te worden bij het Museum van de Vrouw of bijvoorbeeld vriend/ambassadeur of sponsor te worden, dan kunt u eenvoudig een e-mail sturen naar info@museumvandevrouw.nl.

Ik wens u, mijn collega’s en iedereen waarmee ik de afgelopen vijf jaar heb samengewerkt het beste toe en spreek vanachter mijn laptop de wens uit dat het Museum van de Vrouw nog heel lang zal bestaan en verder mag groeien op alle gebied.

Dank u wel voor het lezen.

Dorien van Meel